وداع با ماه مبارک رمضان

شبای مناجات و سوز و دعا چه زود گذشت

چه شب و روزایی که دلای عاشقا شکست

تو مجالس دعا گریه چه حالی داشت خدا

سفره های سحر و افطاری بود چه با صفا

خوش به حال روزه دارایی که دیدند اقا رو

وسط دعاهاشون دیدند عزیز زهرا رو

کتاب دعا و قران توی دست همه بود

تو دلا یاد خدا و رو لبا زمزمه بود

شبای قدری بود و شبای گریه بر علی

شبای تابش بر دلای ما نور جلی

دل عاشقا تو کربلا بود و به شور و شین

با لبای خشکیده یاد ابالفضل و حسین

دیگه داره جمع می شه سفره ی مهمونی یار

یه سال دیگه به انتظار می مونه چشم زار

خدا حافظی با این ماه خدا سختی داره

مث ابر اسمون چشای گریون می باره

اگه مهلتی بده بازم میام در می زنم

هی می گم خدا همون گدای هر سالت منم

نوحه ی شادت امیرالمومنین علی ( ع )

از اسمان بریزد          دوباره اشک ماتم

تمام شهر کوفه        گرفته هاله ی غم

ز دیده جاری اشک زینب                    بگوید با الهی یا رب

ز دستم رفته هستی من                   چه سازم با دلم در این شب

              یا علی ( ۳) ۴

جنازه ات چو زهرا                 غریب و مخفیانه

سپرده شد دل شب              به قبر بی نشانه

شدم من ز غم تو مظطر                  نمودم یاد غسل مادر

به سوز سینه ام بخوانم                هماره ایه های کوثر

الا کبوتر عشق                  ز لانه پر کشیدی

به جز غریبی و غم             ز کوفیان ندیدی

تو مهمان شدهای به زهرا                   نهادی غم خود به دلها

سلامم برسان به محسن                    به شش ماهه ی ناز و زیبا